Anna była prorokinią z plemienia Aszera, która żyła w Palestynie w pierwszym wieku. Wspomniana w Ewangelii według Łukasza, jest opisywana jako starsza kobieta i córka Fanuela. Po tym, jak po zaledwie siedmiu latach małżeństwa została wdową, spędziła znaczną część swojego długiego życia w świątyni jerozolimskiej, gdzie oddawała się modlitwie i postowi. Jest najbardziej rozpoznawalna dzięki swojej roli podczas prezentacji niemowlęcia Jezusa, kiedy to złożyła Bogu dziękczynienie i mówiła o dziecku tym, którzy oczekiwali odkupienia.
Życie i rola biblijna
Jako gorliwa członkini plemienia Aszera, Anna prowadziła życie nieustannego uwielbienia. Nowy Testament opisuje ją jako wdowę, przy czym interpretacje różnią się w kwestii tego, czy miała osiemdziesiąt cztery lata, czy też trwała wdowieństwo przez taki okres. Pozostała w świątyni, praktykując regularny post i modlitwę, aż do spotkania z młodym Jezusem i Jego rodzicami.
Kult i tradycja
Jest czczona jako święta w tradycjach katolickiej, prawosławnej, anglikańskiej i innych chrześcijańskich. W Kościele prawosławnym ona i Szymon są postrzegani jako ostatni prorocy Starego Testamentu. Wspólnie obchodzi się ich wspomnienie podczas święta Spotkania Pańskiego, które przypada 3 lub 16 lutego, w zależności od tradycji.