Angelo Izzo (ur. 23 sierpnia 1955 w Rzymie) to włoski przestępca i wielokrotny morderca. Jest najlepiej znany jako jeden z trzech sprawców, obok Gianniego Guido i Andrei Ghiry, tzw. masakry na Circeo z 1975 roku, a także uznawany jest za odpowiedzialnego za zabójstwo w Ferrazzano. Obecnie odbywa dwa dożywotnie wyroki, a podczas odbywania kary wielokrotnie składał prokuratorom zeznania dotyczące skrajnie prawicowych i terrorystycznych epizodów, z których część została później potwierdzona.
Młodość
Izzo był najstarszym z czworga dzieci i wychował się w zamożnej rodzinie w dzielnicy Trieste-Salario w Rzymie. Uczęszczał do prywatnej szkoły i więcej czasu poświęcał sportowi niż nauce. W wieku trzynastu lat wstąpił do Giovane Italia, organizacji studenckiej związanej z Włoskim Ruchem Społecznym, lecz w 1969 roku został z niej wydalony wraz z Andreą Ghirą, po oskarżeniu o ukrywanie skradzionych motorowerów na dziedzińcu partii. W kolejnych latach brał udział w działaniach znajdujących się na pograniczu neofaszystowskiej dywersji i zwykłej przestępczości, a także zapisał się na medycynę, nie uczęszczając regularnie na zajęcia.
Masakra na Circeo
We wrześniu 1975 roku Izzo, Guido i Ghira zwabili do willi w Circeo dwie młode kobiety, Donatellę Colasanti i Rosarię Lopez. Przez około trzydzieści sześć godzin kobiety były gwałcone, odurzane i bite, a Lopez utopiono w wannie. Colasanti przeżyła, ponieważ zostawiono ją za martwą w bagażniku samochodu, a jej krzyki zaalarmowały strażnika. Izzo i Guido zostali aresztowani w ciągu kilku godzin, natomiast Ghira ukrywał się. Wszyscy trzej zostali w pierwszej instancji skazani w 1976 roku na dożywocie, choć wyrok Guido został później w apelacji obniżony do trzydziestu lat.
Zeznania z więzienia
Podczas pobytu w więzieniu Izzo wielokrotnie wyrażał chęć współpracy z wymiarem sprawiedliwości i przedstawiał relacje dotyczące kilku głośnych spraw, w tym zamachów bombowych i zabójstw o podłożu politycznym z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Część jego zeznań znalazła potwierdzenie, a część nie. W latach dziewięćdziesiątych śledczy stwierdzili, że wiele jego twierdzeń dotyczących skrajnie prawicowych kręgów znajdowało poparcie w dowodach, a jego rola w tych grupach zaczęła być uznawana za bardziej jednoznacznie udokumentowaną.