Anastazy II był rzymskim kapłanem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od późnego 496 roku do swojej śmierci w listopadzie 498 roku. Urodzony w Rzymie w rodzinie kapłańskiej, wstąpił na papieski tron dzięki poparciu frakcji dążącej do rozwiązania schizmy akacjańskiej – długotrwałego sporu doktrynalnego między Kościołem Wschodnim a Zachodnim. Jego próby pojednania tych podzielonych wspólnot chrześcijańskich poprzez gesty dyplomatyczne i kompromisy wywołały znaczne napięcia wśród wielu duchownych w Rzymie, co ostatecznie doprowadziło do dalszego podziału w Kościele Zachodnim po jego śmierci.
Starania kościelne
Aby naprawić relacje ze Wschodem, papież wysłał przedstawicieli na spotkanie z cesarzem bizantyjskim. Wyraził gotowość do zaakceptowania pewnych wcześniejszych praktyk religijnych, aby ułatwić pokój. Te pojednawcze działania, w tym pogłoski, że udzielił komunii współpracownikowi wygnanego patriarchy Akacjusza, rozwścieczyły wielu rzymskich urzędników. Napięcie to stworzyło głęboką wyrwę między tymi, którzy opowiadali się za umiarkowaniem, a tymi, którzy żądali ścisłego przestrzegania dotychczasowych stanowisk.
Dziedzictwo i śmierć
Po jego nagłej śmierci w 498 roku, istniejące napięcia doprowadziły do schizmy laurencjańskiej, gdy rywalizujące frakcje wyznaczyły konkurencyjnych papieży. Choć średniowieczne tradycje czasem postrzegały go negatywnie, współcześni uczeni uważają takie krytyki za błędne interpretacje historyczne. Mimo że nie został kanonizowany w Kościele katolickim, jest uznawany za świętego w tradycji wschodniego prawosławia.