Anastazy I był rzymskim papieżem i kapłanem, który sprawował urząd biskupa Rzymu od późnego 399 roku do śmierci w 401 roku. Urodzony w Rzymie jako syn Maksymusa, zastąpił Syricjusza. Jego pontyfikat charakteryzował się stanowiskami teologicznymi, w tym sprzeciwem wobec dzieł Orygenesa, które potępił podczas soboru w 400 roku. Wspierał również wysiłki mające na celu zwalczanie donatyzmu w Afryce Północnej oraz ustanowił praktyki liturgiczne, takie jak nakaz skłaniania się duchowieństwa podczas czytania ewangelii.
Życie i posługa
Podczas krótkich rządów Anastazy utrzymywał bliskie związki z wybitnymi postaciami, takimi jak Augustyn, Paulinus i Hieronim. Był znany ze swojej surowości teologicznej, skierowanej konkretnie przeciwko pismom Orygenesa po ich przetłumaczeniu na łacinę. Poprzez zwołanie soboru zapewnił formalne porozumienie, zgodnie z którym nauki aleksandryjskiego teologa były niezgodne z doktryną Kościoła. Przewodził również duchowieństwu w kwestii konkretnych gestów używanych podczas czytania ewangelii.
Kult i dziedzictwo
Święty jest wspominany ze względu na swoją świętość, co odnotował Hieronim, opisując go jako człowieka posiadającego wielkie bogactwo duchowe mimo ubóstwa. Po śmierci w Rzymie został pochowany w katakumbach Pontiana wraz ze swoim następcą, Innocym I. Jest czczony jako święty w tradycjach katolickiej, anglikańskiej i prawosławnej, a jego wspomnienie obchodzi się 19 grudnia.