Amico z Rambony był opatem benedyktyńskim żyjącym pod koniec X i na początku XI wieku. Urodzony w miejscowości Pollenza, służył jako drugi opat potężnego opactwa Rambona, następując po Olderigo. Jest on wspominany w tekstach historycznych, takich jak Liber Gratissimus Piotra Damianina, jako przykład duchownego, który osiągnął świętość mimo święcenia przez biskupa symoniaka. Zmarł w 996 roku w kościele Santa Maria in Monte Milone.
Życie i służba

Syn lokalnego dowódcy wojskowego lub możnowładcy, Amico wstąpił do życia zakonnego i ostatecznie został przełożonym opactwa Rambona. Po jego śmierci jego szczątki zostały przeniesione do krypty opactwa. Zapisy historyczne sugerują, że jego świętość została uznana przez lud krótko po jego śmierci, choć oficjalne uznanie papieskie nastąpiło później, w XVII wieku za czasów Urbana VIII.
Kult i dziedzictwo

Jego grób stał się ważnym miejscem pielgrzymek, o czym świadczy odkrycie setek monet i wotów pozostawionych przez wiernych. Tradycyjnie błaga się o jego wstawiennictwo w uzdrowienia, szczególnie w przypadku schorzeń związanych z przepuklinami. Przedstawienia artystyczne świętego często ukazują go, jak oswoja wilka lub wstawia się za chorymi dziećmi, a jego relikwie były niegdyś owinięte w drogocenne tkaniny, które obecnie znajdują się w Muzeach Watykańskich.
