Amico i Amelio to dwie postaci z średniowiecznych legend religijnych i rycerskich, słynące z absolutnej przyjaźni i zdolności do wzajemnego poświęcenia. Według włoskiej tradycji hagiograficznej byli frankijskimi rycerzami służącymi pod wodzą Karola Wielkiego, którzy zginęli w 773 roku podczas walk z Longobardami. Ich historia, która zainspirowała liczne eposy i opowiadania prozatorskie w całej Europie, podkreśla więź tak silną, że wykracza ona poza tożsamość fizyczną, a nawet śmierć. W lokalnej tradycji Mortara we Włoszech czczeni są jako męczennicy.
Legendy
Różne średniowieczne wersje opisują tę parę jako nierozłącznych towarzyszy urodzonych tego samego dnia. W niektórych narracjach dzielili oni wyjątkową więź, która pozwalała jednemu z nich przejąć tożsamość drugiego podczas pojedynku sądowego, aby chronić przyjaciela. Inne przekazy skupiają się na motywach uzdrowienia i poświęcenia, gdzie czyny jednego przyjaciela prowadzą do cudownego przywrócenia zdrowia drugiemu. Wspólnym dla wielu opowieści motywem jest ponowne zjednoczenie ich ciał po śmierci, co symbolizuje ich nierozerwalną więź.
Kult i dziedzictwo
Duet ten jest upamiętniany 12 października. W Mortara są wspominani jako męczennicy, którzy polegli podczas konfliktu między Frankami a Longobardami. Ich dziedzictwo przetrwało w szerokim zakresie dzieł literackich, w tym w Epistula ad Bernardum, francuskich pieśniach bohaterskich (chansons de geste) oraz poematach anglo-normandzkich. Teksty te pomogły rozprzestrzenić ich historię o wzorowej caritas w całym średniowiecznym świecie, łącząc ideały rycerskie z pobożnością religijną.