Alojzy Wiktor Stepinac był chorwackim duchownym, który sprawował urząd arcybiskupa zagrzebskiego od 1937 do 1960 roku. Urodzony w Brezariću, przed święceniami należał do zakonu franciszkanów, a później, w 1953 roku, został podniesiony do godności kardynała. Jego przewodnictwo przypadło na czasy Królestwa Jugosławii oraz okres Niepodległego Państwa Chorwackiego podczas II wojny światowej. Po wojnie stanął przed procesem przed komunistycznym rządem Jugosławii, w którym został skazany za zdradę stanu i współudział w przymusowych nawraceniach. Spędził kilka lat w więzieniu, po czym żył pod ograniczeniami rządowymi w Krašiću.
Życie i kariera
Po służbie jako jeniec wojenny podczas I wojny światowej, Stepinac kontynuował studia teologiczne i filozoficzne w Rzymie. Został święconym kapłanem w 1930 roku i ostatecznie został przewodniczącym Konferencji Episkopatów Jugosławii. Jego kadencja przypadła na okres politycznych zawirowań połowy XX wieku, w tym na jego relacje z reżimem Ustaszy wspieranym przez państwa Osi. Po skazaniu został zwolniony z więzienia, lecz pozostał ograniczony do swojego okręgu diecezjalnego aż do śmierci w 1960 roku.
Kult i dziedzictwo
Dziedzictwo Stepinaca pozostaje przedmiotem znaczących debat ze względu na jego działania wojenne oraz późniejszy proces. Podczas gdy niektórzy podkreślają jego wysiłki na rzecz ochrony jednostek, inni krytykują jego relacje z rządem wojennym. W 1998 roku Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym, uznając go za męczennika. Jest czczony jako błogosławiony w Kościele katolickim, choć interpretacje jego życia nadal różnią się między tradycją katolicką a prawosławną.