Alojzy Maria Monti był włoskim bratem zakonnym z XIX wieku, który poświęcił życie opiece nad chorymi. Urodzony w 1825 roku w Bovisio-Masciago, w 1857 roku założył zgromadzenie Synów Niepokalanego Poczęcia, aby nieść pomoc potrzebującym. W trakcie swojej działalności pracował w szpitalach, takich jak Santo Spirito w Rzymie, oraz pomagał podczas epidemii cholery w Breccii. Pełnił funkcję przełożonego generalnego swojego zgromadzenia aż do śmierci w Saronno w 1900 roku i został ogłoszony błogosławionym Kościoła katolickiego.
Życie i praca
Po krótkim okresie przynależności do zakonu Lodovico Pavoniego, Monti założył własną wspólnotę zakonną. Był wykwalifikowanym pielęgniarzem, posiadającym dyplom uzyskany na La Sapienza. Jego służba obejmowała opiekę nad pacjentami w Rzymie oraz troskę o osierocone dzieci w Saronno. Choć nie był święconym kapłanem, ze względu na swoją rolę przywódczą i duchową często zwracano się do niego per Ojcze.
Kult
Proces jego beatyfikacji rozpoczął się w 1941 roku. Po uznaniu jego heroicznej cnoty i zatwierdzeniu cudu związanego z uzdrowieniem jelit, papież Jan Paweł II ogłosił go błogosławionym w 2003 roku na placu św. Piotra. Jego wspomnienie obchodzi się 22 września.