Alojzy Gonzaga był włoskim szlachcicem i członkiem Towarzystwa Jezusowego, żyjącym w latach 1568–1591. Urodzony w znamienitym rodzie Gonzagów, zrzekł się znacznego dziedzictwa i szlacheckiego statusu, aby poświęcić się życiu zakonnemu. Podczas studiów w Rzymie oddał się służbie osobom cierpiącym na ciężką epidemię. Jego bezinteresowna służba chorym doprowadziła ostatecznie do jego śmierci z powodu choroby. Jest uznawany za świętego w Kościele katolickim i jest wspominany 21 czerwca.
Życie i powołanie
Urodzony w Castiglione delle Stiviere, Gonzaga był najstarszym synem markiza i pierwotnie oczekiwano, że podąży ścieżką kariery wojskowej. Jednak jego zainteresowanie pracą misyjną i ascetycznym stylem życia skłoniło go do wstąpienia do jezuitów w Rzymie. Aby dołączyć do zakonu, formalnie zrzekł się praw do tytułów i majątku swojej rodziny. Przez cały okres studiów zmagał się z przewlekłymi problemami z nerkami, lecz pozostawał oddany formacji religijnej i studiom teologicznym.
Służba i śmierć
Podczas wybuchu epidemii dżumy w Rzymie, Gonzaga zgłosił się na ochotnika, aby pomagać chorym. Pracował niestrudzenie, zapewniając ofiarom żywność, higienę i opiekę duchową, często przezwyciężając własne fizyczne odrażenie do panujących warunków. Mimo poleceń, aby dla własnego bezpieczeństwa unikać najbardziej zaraźliwych miejsc, wytrwał w swojej służbie. Ostatecznie zaraził się chorobą i zmarł w Rzymie w wieku dwudziestu trzech lat.
Kult
Po śmierci Gonzagi został beatyfikowany w 1605 roku, a później kanonizowany w 1726 roku. Jego relikwie znajdują się w kościele Sant'Ignazio w Rzymie, konkretnie w kaplicy Lancellotti. Jest czczony jako święty w tradycji katolickiej, a jego wspomnienie obchodzone jest corocznie 21 czerwca.