Alfons XIII (1886–1941) był królem Hiszpanii od chwili swoich narodzin do 14 kwietnia 1931 roku, kiedy proklamowano Drugą Republikę Hiszpańską. Ponieważ jego ojciec zmarł w roku poprzedzającym jego narodziny, został monarchą od chwili urodzenia, a jego matka sprawowała regencję do momentu objęcia przez niego pełni władzy w 1902 roku. Znany jako El Africano ze względu na swoje poglądy afrykanistyczne, przedstawiał się jako król-żołnierz i odgrywał aktywną rolę polityczną, często wykorzystując swoje uprawnienia konstytucyjne w kontrowersyjny sposób. Jego panowanie obejmowało wojnę hiszpańsko-amerykańską, I wojnę światową oraz dojście do władzy dyktatury Miguela Primo de Rivery.
Młodość i małżeństwo





Alfons urodził się w Madrycie w 1886 roku i otrzymał przede wszystkim wykształcenie wojskowe. W 1906 roku poślubił księżniczkę Wiktorię Eugenię Battenberg, prawnuczkę królowej Wiktorii, w ceremonii naznaczonej zamachem, w którym bomby zabiły kilka osób postronnych i członków orszaku, lecz para królewska nie odniosła obrażeń. Wiktoria była nosicielką hemofilii, a choroba została przekazana ich synowi Gonzalowi, co obciążyło małżeństwo.
Upadek monarchii





Podczas I wojny światowej Alfons wykorzystał swoje powiązania z innymi europejskimi rodami królewskimi, aby pomóc utrzymać neutralność Hiszpanii. Jednak kryzysy polityczne w latach 10. XX wieku, przemoc w Maroku oraz ustanowienie w 1923 roku dyktatury Primo de Rivery, za którą stał, osłabiły jego legitymizację konstytucyjną. Po upadku dyktatury stracił większość poparcia politycznego. Opuścił Hiszpanię po wyborach samorządowych w kwietniu 1931 roku, które traktowano jako referendum w sprawie monarchii, a kilka dni później proklamowano republikę.
