Alessandro Luzzago był włoskim szlachcicem, teologiem i pedagogiem żyjącym pod koniec XVI wieku w Breccii i Mediolanie. Pochodząc z wpływowej rodziny z Breccii, studiował filozofię u jezuitów, a później zgłębiał teologię w Mediolanie pod przewodnictwem świętego Karola Boromeusza. Choć pragnął wstąpić do zakonu jezuitów, trudności finansowe jego rodziny uniemożliwiły mu to. Zamiast tego poświęcił życie służbie publicznej oraz zarządzaniu różnymi organizacjami charytatywnymi, pracując nad zacieśnieniem współpracy między władzami lokalnymi a instytucjami religijnej opieki społecznej.
Działalność obywatelska i religijna
Jako członek rady miasta Breccia, Luzzago koncentrował się na koordynowaniu wysiłków między rządem a organizacjami charytatywnymi prowadzonymi przez Kościół. Pełnił funkcję kuratora Monti di Pietà i opiekował się kilkoma instytucjami dobroczynnymi. Aby wspierać edukację religijną po Soborze Trydenckim, zrewitalizował miejskie programy katechetyczne i założył Kongregację Świętej Katarzyny ze Sieny. Założył również Kongregację Ducha Świętego, aby zachęcać warstwy rządzące do wspierania lokalnej pomocy społecznej.
Kult i dziedzictwo
Luzzago zmarł w Mediolanie w 1602 roku i został pochowany w Breccii. Jego sława świętości doprowadziła do formalnego procesu beatyfikacyjnego, a w 1899 roku papież Leon XIII ogłosił go czcigodnym po uznaniu jego heroicznych cnót. Jego duchowe dziedzictwo obejmuje liczne pisma, takie jak instrukcja dla Kawalerów Maltańskich, która wykorzystywała metody inspirowane Duchowymi Ćwiczeniami Ignacego Loyoli.