Aleksander Woźny był polskim księdzem rzymskokatolickim, który żył w latach 1910–1983. Urodzony w Uzarzewie, w trakcie swojej posługi służył w archidiecezji poznańskiej. Podczas II wojny światowej był więziony w obozach koncentracyjnych Buchenwald i Dachau, gdzie pracował przymusowo. Po wojnie doświadczył prześladowań w reżimie stalinowskim i został uwięziony przez władze. Jest wspominany ze względu na szeroką działalność duszpasterską, w szczególności za oddanie wspieraniu rodzin, kobiet oraz osób zmagających się z uzależnieniami.
Życie i posługa


Święcono go w 1933 roku; przed wojną Woźny pełnił funkcję wikariusza w kilku parafiach. Po przeżyciu obozów koncentracyjnych powrócił do Poznania, aby prowadzić parafię św. Jana Kantego. Był niestrudzonym obrońcą wykluczonych, zakładając inicjatywy charytatywne, takie jak Pogotowie Miłości, aby pomagać ubogim i chorym. Zapewniał również wsparcie duchowe akademikom i założył poradnictwo małżeńskie, aby wspierać lokalne rodziny.
Kult


Kościół katolicki uznaje go za sługę Bożego. W 2016 roku dokonano ekshumacji jego szczątków i przeniesiono je do specjalnego sarkofagu w kościele św. Jana Kantego w Poznaniu. Jest czczony za przywództwo duchowe oraz rolę w rozwijaniu różnych ruchów religijnych i grup wspólnotowych w swojej diecezji.
