Aleksander Akimetes był mnichem, misjonarzem i hegumenem żyjącym w IV wieku, urodzonym na wyspach Morza Egejskiego. Po służbie jako oficer wojskowy w Konstantynopolu, wstąpił do syryjskiego klasztoru w pobliżu Antiochii. Później przez siedem lat żył jako pustelnik na pustyni, podczas czego nawracał różne grupy koczownicze na chrześcijaństwo. Ostatecznie założył dużą wspólnotę monastyczną nad Eufratem, która stała się znana ze nieustannego cyklu modlitwy.
Życie monastyczne
Na pustyni nad Eufratem Aleksander założył klasztor, który urósł do liczby około 400 mnichów. Ustanowił unikalną tradycję nieustannego psalmowania, w której dwadzieścia cztery warty modlitewne zmieniały się co godzinę, aby zapewnić ciągłe śpiewanie Psalmów. Z powodu tej wiecznej modlitwy wspólnota stała się znana jako Akimetes, czyli „bezsenni”. Później przeniósł się do Konstantynopola, aby założyć podobny klasztor, zanim został zmuszony do przeniesienia się do Homon z powodu prześladowań.
Kult
Aleksander jest czczony jako święty w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego życie zostało udokumentowane we wczesnych hagiografiach, a jego pamięć jest zachowana w różnych kalendarzach liturgicznych. Jest wspominany 23 lutego (lub 7 lub 8 marca, w zależności od roku kalendarzowego) oraz 3 lipca (lub 16 lipca).