Alberto z Sarteano był franciszkaninem i kaznodzieją żyjącym w XV wieku, znanym ze swojej elokwencji. Urodzony w Sarteano w 1385 roku, wstąpił do Zakonu Mniejszej Prowincji Obserwantów po podążaniu za naukami Bernardyna z Sieny. Jako biegły mówca zyskał przydomek „Król Kaznodziejów” i często działał jako mediator dążący do pokoju między różnymi włoskimi miastami. Służył również jako wybitny dyplomata, reprezentując interesy papieża Eugeniusza IV w jego staraniach o ułatwienie komunikacji z wschodnimi kościołami chrześcijańskimi.
Służba dyplomatyczna

Papież mianował go delegatem apostolskim na Wschód, obejmującym regiony takie jak Egipt i Etiopia. W 1439 roku udał się w podróż, aby przekazać formalne zaproszenie Kościołowi koptyjskiemu na Sobór florencki. Misja ta miała na celu wspieranie jedności między tradycjami chrześcijańskimi. Ostatecznie powrócił do Włoch w 1441 roku w towarzystwie czterech biskupów koptyjskich.
Dziedzictwo i kult
W Zakonie Franciszkanów jest uznawany za główny filar reformy obserwantów obok swojego mentora, Bernardyna. Choć franciszkanie zawsze nazywali go błogosławionym, Kościół katolicki nie zatwierdził oficjalnie jego kultu. Jego obecność została upamiętniona w sztuce, a konkretnie na brązowych drzwiach Bazyliki św. Piotra w Rzymie.
