Alberto Santos-Dumont (1873–1932) był brazylijskim aeronautą, sportowcem i wynalazcą, który w znacznym stopniu przyczynił się do wczesnego rozwoju zarówno statków powietrznych lżejszych od powietrza, jak i cięższych od powietrza. Urodził się w zamożnej rodzinie plantatorów kawy i większość dorosłego życia spędził w Paryżu, gdzie projektował, budował i pilotował napędzane sterowce. W 1901 roku zdobył nagrodę Deutscha, latając dookoła wieży Eiffla, co sprawiło, że w owym czasie stał się jednym z najbardziej znanych ludzi na świecie. W Brazylii uznawany jest za bohatera narodowego.
Młodość












Santos-Dumont był szóstym z ośmiorga dzieci inżyniera Henrique Dumonta i jego żony Francisci de Paula Santos. Rodzina kilkakrotnie przeprowadzała się w obrębie Brazylii, ponieważ ojciec pracował przy budowie kolei, a później prowadził uprawę kawy. Na farmie ojca chłopiec budował maszyny i nauczył się obsługiwać lokomotywy. Lektura powieści Jules’a Verne’a rozbudziła w nim pragnienie podboju powietrza, a w 1888 roku, mając piętnaście lat, zobaczył swój pierwszy lot człowieka, wznoszenie się balonu w São Paulo.
Droga do lotu z napędem












Po swojej pierwszej podróży do Europy w 1891 roku Santos-Dumont poświęcił się doświadczeniom lotniczym, przede wszystkim we Francji. Od sterowców przeszedł do maszyn o stałym skrzydle. 23 października 1906 roku jego samolot 14-bis przeleciał około 60 metrów na polu golfowym Bagatelle pod Paryżem, startując bez zewnętrznego systemu katapultującego. Jeszcze w tym samym roku lot na dystansie 220 metrów, obserwowany przez tłum, został uznany za pierwszy oficjalnie uznany lot tego rodzaju statku cięższego od powietrza.
