Albert z Trapani był włoskim kapłanem zakonu karmelitów żyjącym w XIII wieku, znanym ze swojego ascetycznego trybu życia i kaznodziejstwa. Urodzony w Trapani w szlacheckiej rodzinie, poświęcił życie służbie Kościołowi po tym, jak po narodzinach został poświęcony Najświętszej Marii Pannie. Pełnił różne funkcje kierownicze w swoim zakonie, w tym przełożonego prowincjału na Sycylii. W trakcie swojej posługi był ceniony za wysiłki na rzecz ewangelizacji, relacje ze społecznością żydowską oraz sławę uzdrowiciela.
Życie i posługa
Po wstąpieniu do zakonu karmelitów w 1258 roku, Albert służył jako kaznodzieja żebraczy na terenie całej Sycylii. Praktykował surową dyscyplinę, na przykład spożywając gorzki bylicę, aby umartwiać zmysły. Zyskał uznanie dzięki dobrym relacjom z Żydami, w tym ratowaniu ludzi przed utonięciem i uzdrawianiu chorób. W 1301 roku przypisywano, że jego modlitwy pomogły przełamać blokadę w Mesynie, co zapobiegło powszechnemu głodowi podczas oblężenia.
Kult i dziedzictwo
Albert został beatyfikowany przez papieża Mikołaja V w 1454 roku, a kanonizowany przez papieża Sykstusa IV w 1476 roku. Jego wspomnienie obchodzi się 7 sierpnia. Różne relikwie świętego są przechowywane w takich miejscach jak Dublin, Corleone i Trapani. Był postacią czczoną przez kilku znamienitych świętych, a jego pamięć jest pielęgnowana poprzez różne tradycje religijne i historyczne uroczystości na Sycylii.