Albert Wielki był niemieckim dominikaninem, filozofem i uczonym żyjącym w XIII wieku. Urodzony w Lauingen około 1193 roku, stał się wybitnym uczonym i sprawował urząd biskupa Ratyzbony. Jest sławny ze swoich ogromnych zasług intelektualnych, polegających na szerokich komentarzach do dzieł Arystotelesa oraz włączeniu myśli arystotelesowskiej do średniowiecznych studiów akademickich. Jako nauczyciel słynął z kształcenia św. Tomasza z Akwinu, pomagając uformować tradycję scholastyczną. Doceniany za encyklopedyczną wiedzę w wielu dyscyplinach, jest czczony jako święty i Doktor Kościoła.
Życie i praca


Po wstąpieniu do zakonu dominikanów, Albert wykładał w różnych miejscach, w tym w Kolonii i Paryżu. Był płodnym pisarzem, tworzącym dzieła na tematy obejmujące zarówno teologię i logikę, jak i botanikę, astronomię oraz mineralogię. Odegrał kluczową rolę w uczynieniu filozofii arystotelesowskiej dostępną dla zachodniego świata akademickiego. Podczas sprawowania urzędu biskupa był znany ze swojej pokory, często podróżując pieszo po swojej diecezji, aby przestrzegać reguł swojego zakonu.
Kult i dziedzictwo


Kościół katolicki uznaje go za świętego, a jego wspomnienie obchodzi się 15 listopada. Został również ogłoszony Doktorem Kościoła i jest uważany za patrona nauk przyrodniczych. Jego szczątki spoczywają w sarkofagu w krypcie kościoła św. Andrzeja w Kolonii, natomiast inna relikwia znajduje się w Nijmegen. Jego intelektualne dziedzictwo trwa dzięki ogromnemu zbiorowi pism oraz wpływowi na scholastykę.
