Alafion był chrześcijańskim mnichem mieszkającym w Gazie pod koniec IV wieku. Po nieudanych próbach szukania pomocy u różnych uzdrowicieli i egzorcystów, został uwolniony od opętania przez demony w Betlejem przez świętego Hilariona, który przywołał imię Jezusa Chrystusa. To cudowne wydarzenie sprawiło, że Alafion, jego rodzina oraz kilku krewnych przyjęło wiarę chrześcijańską. W późniejszym czasie poświęcił życie głoszeniu chrześcijaństwa, szczególnie wśród ludności o wpływach hellenistycznych, i założył liczne klasztory oraz kościoły.
Życie i nawrócenie
Po nawróceniu Alafion stał się gorliwym kaznodzieją. Za panowania cesarza Juliana Apostaty zdecydował się zrzec swojego majątku, zamiast wyrzec się chrześcijańskich przekonań. Decyzja ta skłoniła go do przyjęcia życia zakonnego, w którym skupił swoje wysiłki na budowaniu instytucji religijnych i nawracaniu innych na wiarę.
Kult
Alafion jest uznawany za świętego w tradycji prawosławnej. Jego historia została zachowana w pismach historyka kościelnego Sozomenosa, który prawdopodobnie był współczesnym mnicha. Wspomina się go jako osobę niezłomną w wierze i istotną dla wczesnej ekspansji chrześcijaństwa w tym regionie.