Akepsima był syryjskim pustelnikiem i kapłanem żyjącym w IV wieku, którego życie zostało opisane przez Teodoreta z Cyru w jego dziele Historia mnichów. Żyjąc jako pustelnik w pobliżu miasta Cyra, praktykował surową ascezę poprzez nieustanną modlitwę, post oraz noszenie jupki (płaszcza z włosia). Mieszkał w małej celi z krętym wejściem, aby uniemożliwić postronnym zaglądanie do środka, gdzie żywił się soczewicą namoczoną w wodzie. Przez sześćdziesiąt lat żył w samotności na pustyni.
Życie i cuda
Podczas swojej długiej izolacji Akepsima miał dokonywać cudów. Gdy pewien pasterz próbował rzucić w niego kamieniem w nocy, ramię tego człowieka doznało paraliżu, dopóki mnich nie skończył czerpać wody. Inna osoba, która próbowała szpiegować pustelnika z drzewa, doznała tymczasowego paraliżu połowy ciała. Obaj mężczyźni ostatecznie żałowali swoich czynów i zostali odpuszczeni. Przed śmiercią lokalny przywódca kościelny przekonał go do przyjęcia święceń, po których krótko służył jako kapłan.
Kult
Po jego śmierci, która nastąpiła pięćdziesiąt dni po tym, jak ją przepowiedział, wśród miejscowych wybuchł spór o to, gdzie pochować jego szczątki. Podczas gdy wielu chciało zabrać jego ciało do własnych wiosek, pewien człowiek wkroczył do akcji, przywołując ostatnie życzenia świętego. Zgodnie z tymi instrukcjami, Akepsima został pochowany w miejscu swojego zamieszkania. Jest uznawany za czczonego świętego monastycznego zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej.