Aibert z Crespin był XII-wiecznym benedyktyńskim mnichem i pustelnikiem, który żył w diecezji Tournai. Urodzony w 1060 roku w rodzinie rycerskiej, początkowo prowadził życie skrajnej ascezy pod przewodnictwem pustelnika imieniem Jan. Po podróży do Rzymu wstąpił do opactwa w Crespin, gdzie przez dwadzieścia pięć lat pełnił funkcje proboszcza i cześnika. W późniejszych latach życia powrócił do samotnego bytowania na pustkowiu, gdzie służył jako kapłan i udzielał duchowego przewodnictwa tym, którzy go szukali.
Życie i asceza
Aibert praktykował surowy post, często spożywając podczas pracy jedynie chleb lub owoce. Podczas czasu spędzonego w celi z Janem pustelnikiem, obaj mężczyźni żywili się niemal wyłącznie surowymi ziołami. Po latach spędzonych w opactwie przeniósł się do odległej pustelni. Jako kapłan zachowywał surowy codzienny rytm, odprawiając codziennie dwie Msze święte: jedną poświęconą żyjącym, a drugą zmarłym.
Kult
Jako gorliwy czciciel Najświętszej Maryi Panny, Aibert był znany z odmawiania Anioł Pański 150 razy każdego dnia poprzez różne gesty modlitewne. Jego sława świętości sprawiała, że wielu szukało na pustkowiu jego rad i uzdrowienia. W tradycji katolickiej jest czczony jako święty, a jego wspomnienie obchodzi się 7 kwietnia, w rocznicę jego śmierci w 1140 roku.