Adrian z Nikomedii był oficerem wojskowym i strażnikiem cesarskim służącym cesarzowi Galeriuszowi pod koniec III wieku. Podczas strzeżenia procesu sądowego, w którym torturowano dwudziestu dwóch chrześcijan w Nikomedii, poruszył się ich odwagą i wyznał własną wiarę. Decyzja ta doprowadziła do jego uwięzienia i późniejszego męczeństwa. Zmarł w 306 roku po doznaniu ciężkich tortur fizycznych, wspierany przez swoją żonę Natalię. Jego życie i śmierć są często upamiętniane wraz z jego żoną jako symbol oddanej chrześcijańskiej miłości.
Życie i śmierć
Urodzony w Konstantynopolu, Adrian służył jako członek gwardii pretoriańskiej. Po byciu świadkiem wytrwałości chrześcijańskich więźniów, przyjął wiarę i stanął w obliczu egzekucji. Po jego śmierci w Nikomedii, jego szczątki zostały początkowo pochowane w pobliżu Konstantynopola. Jego żona, Natalia, która towarzyszyła mu w ostatnich chwilach, zmarła później po ucieczce przed cesarskimi urzędnikami. Ich wspólne cierpienie uczyniło ich istotnymi postaciami we wczesnej historii chrześcijaństwa.
Kult i patronat
Jest czczony w tradycjach katolickiej, prawosławnej i orientalnej, a jego święta obchodzone są 4 marca, 26 sierpnia i 8 września. Adrian jest uważany za patrona żołnierzy, rzeźników i piwowarów, a także jest wzywany w walce z epilepsją i dżumą. Jego relikwie zostały przeniesione do Rzymu, a później do Flandrii, gdzie stał się ważnym świętym wojskowym w Europie Północnej, ustępując jedynie świętemu Jerzemu.