Achilles był w mitologii greckiej bohaterem wojny trojańskiej, uważanym za największego spośród wszystkich greckich wojowników. Jest główną postacią w „Iliadzie” Homera. Był synem nereidy Tetydy i Peleusa, króla Ftyi. Wychowywał się w Ftyi razem ze swoim towarzyszem Patroklosem, a kształcił go centaur Chiron. Przedstawiany jest jako dowódca Mirmidonów. Jego imię i historia dały początek powiedzeniu „pięta Achillesa”, określającemu słaby punkt, który może doprowadzić do upadku.
Najsłynniejszy czyn












Najsłynniejszym czynem Achillesa w wojnie trojańskiej było zabicie trojańskiego księcia Hektora pod bramami Troi. „Iliada” nie opisuje jego śmierci, jednak inne źródła zgodnie podają, że zginął pod koniec wojny z ręki Parysa, który trafił go strzałą. Późniejsze legendy, począwszy od nieukończonego eposu Stacjusza „Achilleida”, twierdziły, że był nieśmiertelny, z wyjątkiem jednej pięty, którą jego matka trzymała, zanurzając go jako niemowlę w rzece Styks.
Imię i pochodzenie












Imię Achilleus pojawia się na tabliczkach w piśmie linearnym B i może łączyć słowa oznaczające udrękę i lud, co ironicznie kontrastuje z jego sławą chwały wojennej. Niektórzy uczeni uważają, że imię to może być zapożyczeniem z języka przedgreckiego. Jego pochodzenie od nereidy Tetydy oraz podobieństwo jego imienia do imion bóstw rzecznych skłoniły niektórych badaczy do przypuszczeń, że był niegdyś dawnym bóstwem wodnym.
