Abraham z Farshut był żyjącym w VI wieku opatem z Farshut w Egipcie, uznawanym za świętego w tradycjach koptyjskiej i orientalnej prawosławnej. Po stracie rodziców w młodym wieku wstąpił do klasztoru Pachomiusza w Pbow, aby poświęcić się życiu monastycznemu. Ostatecznie piął się po szczeblach hierarchii aż do stanowiska opata, jednak jego przywództwo doprowadziło do poważnego konfliktu z cesarzem Justynianem I w kwestii soboru chalcedońskiego. Wybierając przekonania religijne ponad naciski cesarskie, został odwołany ze swojego urzędu, a w późniejszym czasie założył nowe wspólnoty monastyczne.
Życie monastyczne
Po wczesnych latach spędzonych w Farshut, Abraham wstąpił do klasztoru Pachomiusza. Po śmierci swojego poprzednika, Pshintbahse, został wybrany na przełożonego klasztoru. Jego kadencja została przerwana, gdy cesarz Justynian I wezwał go do Konstantynopola, aby rozstrzygnąć spory teologiczne następujące po soborze chalcedońskim. Abraham odmówił zmiany swoich przekonań w celu dostosowania ich do cesarskiego dekretu, co skutkowało usunięciem go z funkcji archimandryty.
Późniejsze lata
Po powrocie do Egiptu, Abraham założył nowy klasztor w Farshut, który posiadał ogród i studnię. W tym okresie założył również klasztor dla kobiet. Według przekazów, w ostatnich dniach życia miał doświadczyć wizji, w której ukazali mu się Pachomiusz, Petroniusz oraz Shenoute Archimandryta, który przepowiedział jego nadchodzącą śmierć. Zmarł około roku 501.
Kult
Jest czczony jako święty w Kościele koptyjskim oraz innych tradycjach orientalnych. Jego wspomnienie obchodzone jest 12 lutego. Niektóre dyskusje historyczne sugerują, że może być tą samą osobą co Abraham z Scetes, który jest czczony 4 stycznia.