Ababius, znany również jako Jan Karzeł, był koptyskim ojcem pustelnikiem z Egiptu żyjącym w IV wieku. Urodzony w Tebach w ubogiej rodzinie, w wieku osiemnastu lat udał się na pustynię Sketis, aby podążać ascetycznym trybem życia jako uczeń. Ostatecznie założył klasztor w pobliżu Drzewa Posłuszeństwa i sprawował funkcję opata po święceniu przez papieża Teofila. Po inwazji na pustynię Nitryjską przeniósł się na górę Kolzim, gdzie spędził ostatnie dni swojego życia.
Życie i ascetyzm
Jako mnich, Ababius praktykował skrajną surowość, spożywając jedynie warzywa i placki, jedząc tylko raz dziennie. Studiował pod przewodnictwem Pambo i był bliskim towarzyszem Piszoj. Podczas pobytu w Sketis był mentorem dla kilku innych mnichów, w tym Arseniusza Wielkiego. Jego życie definiowało oddanie dyscyplinie monastycznej oraz przywództwo w społecznościach pustelniczych.
Dziedzictwo posłuszeństwa
Jest powszechnie wspominany ze względu na głębokie posłuszeństwo wobec swojego mentora. Legenda głosi, że na polecenie Pambo przez trzy lata podlewał kawałek suchego drewna, który ostatecznie wyrósł w owocne drzewo. Ten cud służył nauczaniu innych mnichów o nagrodach płynących z podporządkowania się duchowemu autorytetowi. Jego relikwie zostały przeniesione na pustynię Nitryjską w 515 roku.