Aaron był polskim prelatem żyjącym w XI wieku, który służył jako pierwszy opat benedyktyńskiego klasztoru w Tyńcu. Po sprawowaniu rządów w opactwie, w 1046 roku został biskupem krakowskim, funkcję tę piastował aż do śmierci w 1059 roku. Był znaczącym zwolennikiem księcia Kazimierza Odnowiciela i odegrał istotną rolę w organizacji Kościoła w Krakowie w okresie odbudowy państwa. Jest uznawany za błogosławionego w Kościele katolickim.
Życie i kariera
Prawdopodobnie przybywszy do Polski z Kolonii lub Leodium, Aaron początkowo kierował wspólnotą benedyktyńską w Tyńcu. Podczas jego urzędowania jako biskupa krakowskiego, siedzibę podniesiono do rangi arcybiskupstwa, co mogło nastąpić z powodu upadku biskupstwa gnieźnieńskiego. Podczas gdy niektórzy sugerują, że zmiana ta była formalną restrukturyzacją, inni uważają, że otrzymał on pallium jako osobisty honor. Pomógł również w założeniu biblioteki w Krakowie i wspierał ruch kluniacki.
Kult i dziedzictwo
Kościół katolicki wspomina go jako błogosławionego. Jego historyczne znaczenie podkreśla fakt, że kapituła krakowska przyjęła jego osobisty herb. Poza swoim religijnym i politycznym wpływem w XI wieku, pojawiał się jako postać w beletrystyce historycznej, konkretnie w powieści Srebrne orły autorstwa Teodora Parnickiego.