factograf
PL
Zaloguj się

rosyjski nuklearny pocisk manewrujący będący w fazie rozwoju

9M730 Buriewiestnik

  • 1 min czytania
  • W 12 językach
  • 5 obrazów
  • Artykuł autorski Factograf
9M730 Buriewiestnik

Buriewiestnik (ros. Буревестник, znaczenie „burzyk”, nazwa raportowa NATO SSC-X-9 Skyfall) to niskolotny, napędzany energią jądrową pocisk manewrujący uzbrojony w broń jądrową, rozwijany dla rosyjskich sił zbrojnych. Według rosyjskiego Ministerstwa Obrony jego zasięg jest praktycznie nieograniczony. Był jedną z sześciu nowych broni strategicznych zaprezentowanych przez prezydenta Władimira Putina w 2018 roku. Jego bilans testów jest słaby: od 2016 roku przeprowadzono co najmniej 13 znanych prób, a w 2019 roku eksplozja podczas testu spowodowała awarię radiacyjną, w wyniku której zginęło pięć osób.

Geneza i motywacja

9M730 Buriewiestnik podczas lotu testowego w marcu 2018 roku
9M730 Buriewiestnik podczas lotu testowego w marcu 2018 roku
Zdjęcie satelitarne Wołogdy-20
Zdjęcie satelitarne Wołogdy-20
2 obrazy

Konwencjonalne pociski napędzane silnikami rakietowymi mają ograniczony czas lotu i zasięg, podczas gdy rozszczepienie jądrowe magazynuje znacznie więcej energii na jednostkę paliwa. Wytrzymałość takiego pocisku byłaby jednak nadal ograniczona przez żywotność elementów niejądrowych. Stany Zjednoczone testowały napędzane energią jądrową pociski manewrujące w latach pięćdziesiątych XX wieku, ale zarzuciły ten program, częściowo z powodu skażenia promieniotwórczego. Rosja rozpoczęła prace nad międzykontynentalnym pociskiem manewrującym o napędzie jądrowym w grudniu 2001 roku, po wycofaniu się Stanów Zjednoczonych z Traktatu o ograniczeniu systemów antyrakietowych z 1972 roku, a projekt ma być odrodzeniem wysiłków z czasów Związku Radzieckiego.

Próby i deklaracje

Miejsce startu Buriewiestnika w Pan'kowo 24 czerwca 2018 roku
Miejsce startu Buriewiestnika w Pan'kowo 24 czerwca 2018 roku

Rosyjska agencja informacyjna TASS poinformowała w 2019 roku, że jednostka napędowa o napędzie jądrowym została pomyślnie przetestowana. Prezydent Putin twierdził w 2023 roku, że lot testowy zakończył się sukcesem, jednak niezależne potwierdzenie nie zostało uzyskane. W październiku 2025 roku szef Sztabu Generalnego Walerij Gierasimow oświadczył, że pocisk przeleciał 14 000 kilometrów w ciągu 15 godzin. Norweski wywiad wojskowy potwierdził próbny start na Nowej Ziemi, choć jego czujniki promieniowania początkowo nie odnotowały wzrostu poziomu.

Konstrukcja i znaczenie

Zdjęcie satelitarne stanowiska startowego w Pan'kowo z kolejowym schronem środowiskowym, 15 czerwca 2018 roku
Zdjęcie satelitarne stanowiska startowego w Pan'kowo z kolejowym schronem środowiskowym, 15 czerwca 2018 roku

Oficjalne opisy podają, że rozmiary pocisku są porównywalne z pociskiem manewrującym Ch-101, jednak analitycy nie zgadzają się co do jego konstrukcji, w tym co do tego, czy wykorzystuje jądrowy silnik rakietowy, czy statoreaktor. Krytycy zauważają, że pocisk manewrujący jest równie podatny na zniszczenie jak każdy inny, a dłuższe loty dają więcej czasu na jego namierzenie. Brytyjski wywiad obronny opisał go jako system poddźwiękowy o globalnym zasięgu i niemal nieograniczonym czasie krążenia.

W 12 językach

Редакція Factograf · Opublikowano 14 października 2026 · Częściowo na podstawie Wikipedii, CC BY-SA 4.0 · Artykuł źródłowy