Japanse abrikoos

Japanse abrikoos een bladverliezende plant die groeit als struik of boom en een hoogte kan bereiken van 4–10 m. Ze begint midden in de winter te bloeien. In Oost-Azië is dit doorgaans in januari en februari. De roze bloemen hebben een diameter van 2–2,5 cm en hebben een sterke geur. Kort nadat de bloesem verdwijnt, verschijnen de bladeren. Deze zijn ovaal en hebben een spitse punt. De lengte varieert van 4–8 cm en de breedte van 2,5–5 cm. De steenvruchten rijpen vroeg in de zomer en hebben een diameter van 2–3 cm. Net als bij een abrikoos loopt er een groef van de steel tot de punt. De vruchthuid wordt geel tijdens het rijpen, soms met een rode gloed. Het rijpe vruchtvlees is geel.

Japanse abrikoos komt voor in spaarzaam begroeide bossen, rivieroevers, gecultiveerd landschap en hellingbossen, soms tot ruim 3000 m boven zeeniveau.

Het oorspronkelijke verspreidingsgebied van Japanse abrikoos was in het zuiden van China, in de omgeving van de Yangtze. Later werd de soort geïntroduceerd in Japan, Korea, Taiwan en Vietnam.

De bloesem van Japanse abrikoos is een van de meest geliefde bloemen in China en een geliefd onderwerp voor bloemschilderingen. Het zijn de bloemen van de 'Drie Vrienden van de Winter' en worden gezien als de voorbode van de lente. Omdat de kleine bloemen onder barre omstandigheden hun schoonheid tonen dienen ze als een metafoor voor innerlijke schoonheid en een nederige instelling onder ongunstige omstandigheden. Japanse abrikoos staat als een van de 'Vier Edellieden' bovendien symbool voor de kwaliteiten van een junzi of edelman, die in moreel en sociaal opzicht superieur zou zijn aan het gewone volk.