Vibo Valentia

Sententia

Sententia urbis est: S.P.Q.V. Senatus PopulusQue Vibonensis.

Nomina antiqua in lingua Latina fuerunt Vibo sive Hippo moxque Vibo Valentia, Graece autem Ἱππώνιον. Nomen historicum in lingua Italiana fuit Monteleone di Calabria (unde Latine: Mons Leonis et Mons Leonis Calabriae) sed anno 1927 cives adoptaverunt nomen classicum.

Alia nomina latina urbis sunt: Hipponium, deinde Vibona Balentia, Valentia, Vibonia; in aetate media Mons Leo, Montileonum.

Nomina latina urbanorum sunt: Vibonenses vel Valentini; etiam Vibovalentini.

Vibo fine septimi saeculi a.C.n. a Graecibus e Locris sub nomine Hipponion condita est, sed eo tempore oppidum Bruttiorum nomine Veip iam exstabat. Secundum Diodorum Siculum Dionysius Senex tyrannus Syracusanus anno 388 a.C.n. urbem cepit et deportavit incolas, qui post decem annos cum auxilio Carthaginesium redierunt. Anno 192 a.C.n. colonia Romana deducta est.

Post eversionem urbis a Saracenis Vibo ab imperatore Friderico II ex novo sub nomine Mons Leonis Calabriae aedificata est.

Nati

• Quintus Laronius
• Carolus Diano

Hic vixerunt

• Marcus Tullius Cicero
• Eros Ramazzotti

• Ecclesia matrix vibonensis S. Mariae Maioris

Vibo Valentia fuit sedes episcopalis Ecclesiae Catholicae Romanae et hodie Sedes Titularis Ecclesiae Catholicae Romanae. Nomen sedis episcopalis Dioecesis Vibonensis est. Hodie municipium ad Dioecesem Miletensem-Nicotriensem-Tropiensem pertinet.

Fractiones

• Vibonensis Portus (Italiane Vibo Marina),

Bivona, Longobardi, Piscopio, Porto Salvo, San Pietro, Stazione, Triparni, Vena Inferiore, Vena Media, Vena Superiore, Vibo Marina

• Briaticum,
• Cessanitum,
• Philandarium,
• Francica,
• Miletum,
• Jonadum,
• Pitium,
• Fanum Sancti Gregorii,
• Fanum Sancti Honophrii,
• Stephanaculum.

• Bruttium (regionem),
• Provinciam Vibonensem,
• Urbes Italiae.

• Situs Publicus (Italiane)