O lecer é o tempo residual libre de obrigas como o traballo remunerado ou non remunerado, as tarefas domésticas e as actividades esenciais de supervivencia, como durmir ou comer, durante o cal os individuos participan voluntariamente en actividades para o seu gozo, relaxación, recuperación ou realización persoal. Filósofos como Aristóteles distinguían o lecer do mero entretemento ou descanso, concibíndoo como o estado que permite a contemplación intelectual, o cultivo da virtude e a realización do potencial humano, o que define unha vida próspera de xeito máis profundo que o traballo.
Na análise económica, o lecer constitúe unha das dúas caras da disxuntiva traballo-lecer, na que os individuos reparten o seu tempo entre obter ingresos a través do traballo e gozar do lecer para maximizar a súa utilidade, cos cambios salariais influíndo nesta elección a través de efectos de substitución (que favorecen o traballo) e de efectos de ingreso (que favorecen o lecer). Este marco pon de relevo o custo de oportunidade do lecer en forma de salarios non percibidos, aínda que tamén amosa como a prosperidade estendeu historicamente a dispoñibilidade de lecer máis alá das clases privilexiadas ata chegar a poboacións máis amplas.
A investigación empírica non vincula o lecer coa simple cantidade de tempo libre, senón coa calidade e co significado das actividades realizadas, sendo o compromiso social, as actividades ao aire libre e as prácticas de reflexión persoal fortes preditores dunha maior felicidade e satisfacción vital. Os estudos indican ademais que o lecer satisfai necesidades psicolóxicas, compensa carencias relacionadas co traballo e mellora o benestar subxectivo cando as actividades se aliñan cos valores persoais, aínda que a ociosidade excesiva e non estruturada pode xerar rendementos decrecentes. Entre as súas características definitorias figuran as formas activas, que favorecen o desenvolvemento de habilidades, e as pasivas, que axudan á recuperación, en medio de debates sobre o papel do lecer na produtividade fronte a críticas sobre a ostentación non produtiva nas sociedades acomodadas.
