Antzinako hiri eta aztarnategi arkeologikoa

Numantzia

1 min read
In 38 languages
On the map

Key facts

sorrera data1702 BC

itsas mailaren gainetiko altuera1.074m

honako hau daherri edo hiri zeltiberiar, herri harresitu garai

estatu burujabeEspainia

honako erakunde administratiboan dagoGarray

honako iturriak deskribatzen duHiztegi Entziklopediko berria

All data from the card 9

Estatu burujabe: Espainia
Autonomia: Gaztela eta Leon
Probintzia: Soriako probintzia
Udalerria: Garray
Koordenatuak: 41°48′34″N 2°26′40″W / 41.809392°N 2.444447°W
Altitudea: 1.074 m
Garaia: Burdin Aroa, Erromatar Inperioa eta Erromatar Errepublika
Uztea: IV. mendea
Kultura: Arebakoak, erromatarrak

Numantzia (gaztelaniaz: Numancia; latinez: Numantia) hiri zeltiberiarra izan zen, ezaguna erromatarrei aurre egiteagatik gerra zeltiberiarretan. Hiriaren aurriak egungo Garray udalerrian daude, Soriako probintzian (Espainia).

Erromatarren aurkako borrokak K.a. 153an hasi ziren. Numantziarrak erromatarren zenbait armada garaitu zituzten hurrengo urteetan, hala nola Kinto Fulvio Noblior buru zuena. Hogei urtez Erromako erasoei eutsi ondoren, K.a. 133an, Erromako Senatuak Eszipion Emilianori eman zion agintea Numantziaren kontrako armadaren gainean. Horrek 9 kilometroko hesia altxatu zuen Numantzia dorrez, lubakiz, oholesiz eta abarrez inguratzeko. Setioak hamahiru hilabete iraun ondoren, numantziar gehienek erabaki zuten hiriari su ematea eta bertan hiltzea, erromatarren esklaboak ez bilakatzeko.

Numantzia hartzea

«Numantziarrak oso gosetuta zeuden, eta bost gizon bidali zizkioten Eszipioni, erromatarren mende geratuz gereo ondo tratatuko ote zituzten jakiteko. (...) Eszipionek, baina, bazekien zer gertatzen zen hirian, presoek esanda, eta hori dela eta, haren esku jarri behar zutela eta hiria eta armak eman behar zituztela erantzun zien. (...) Numantziarrak asko haserretu ziren, Eszipionen erantzunaren berri izan zutenean (...). Handik gutxira, larru egosiak miazkatzen hasi behar izan zuten, ez baitzuten batere janaririk, ez garirik, ez ganadurik, ez eta belarrik ere. Larru egosiak ere amaitu zirenean, giza haragi egosia jaten hasi ziren. Hain zuzen ere, hildakoen giza haragi egosia jaten hasi ziren, lehen-lehenik.»

—Apiano, "Iberika", K.a. II. mendea.