Fernando III.a (Florentzia, 1769ko maiatzaren 6a - ibidem, 1824ko ekainaren 18a) noblea izan zen; Toscanako duke handia, 1790etik 1801era eta 1814tik 1824ra. Salzburgoko Hauteslerriko duke eta printze hauteslea ere izan zen 1803tik 1805era eta Würzburgeko duke handia 1805etik 1814ra.
Habsburgo-Lorrenaren etxeko kide izan zen. Leopoldo Toscanako duke handiaren eta Maria Luisa Espainiakoaren semea izan zen. Aita enperadore aukeratu zuten 1790ean, eta Fernando Toscanan izan zen haren oinordekoa.
Frantziako Lehen Errepublika onartu zuen lehen erregea izan zen. Britainia Handiarekin eta Errusiarekin bat egin behar izan zuen Lehen Koalizioko Gerran. Hala ere, handik gutxira koaliziotik erretiratu eta Toscanaren neutraltasuna aldarrikatu zuen. 1799an Vienara ihes egin zuen Florentzian errepublika aldarrikatu ondoren.
1801eko Aranjuezeko Itunean Toscanari formalki uko egin zion. Salzburgoko Hauteskundeak konpentsazio gisa jaso zuen. 1805ean, Pressburgeko Itunak Salzburgo bere anaia Frantzisko II.a enperadoreari eman zion eta Fernandok Würzburgeko dukerri handia jaso zuen. Napoleonen porrotaren ondoren, Toscanako Dukerri Handia berreskuratu zuen 1814an.
1790ean Luisa Napolikoa eta Siziliakoarekin ezkondu zen eta bost seme-alaba izan zituzten. Bere seme Leopoldo II.a Toscanakoa izan zuen oinordeko.
