Dunhuang (敦煌市, Dūnhuáng Shì) isch en alti Oasestadt an dr Siidestrooss in dr Browinz Gansu im Weste vo China. As kräisfreiji Stadt ghöört si zum Verwaltigsgebiet vo dr bezirksfreie Stadt Jiuquan.
Geografii
Dunhuang lit am Weständi vom Hexi-Korridor zmidzt in Wüestegebiet. D Hööchi isch 1.100 m. Nid wit vo dr Stadt in Richdig Weste däilt sich d Siidestrooss in iire nördlige und südlige Zwiig rund um d Wüesti Taklamakan ume.
Administrativi Gliiderig
Dunhuang het im ganze e Flechi vo 26'960 km². Uf dr Eebeni vo dr Gmäind setzt sich s Verwaltigsgebiet us vier Groossgmäinde und saggs Gmäinde zämme. Das si:
- d Groossgmäind Shazhou (沙州镇), s Zentrum, Sitz vo dr Stadtregierig;
- d Groossgmäind Qili (七里镇);
- d Groossgmäind Suzhou (肃州镇);
- d Groossgmäind Mogao (莫高镇);
- d Gmäind Yangjiaqiao (杨家桥乡);
- d Gmäind Guojiabu (郭家堡乡);
- d Gmäind Lüjiabu (吕家堡乡);
- d Gmäind Zhuanqukou (转渠口乡);
- d Gmäind Huangqu (黄渠乡);
- d Gmäind Nanhu (南湖乡).
Ethnischi Zämmesetzig vo dr Bevölkerig (2000)
Bim Zensus im Joor 2000 si z Dunhuang 187'578 Mensche zelt worde (Bevölkerigsdichti 6,96 Iiwooner/km²).
| Naame vom Volk | Iiwooner | Aadäil |
|---|---|---|
| Han | 183.616 | 97,89 % |
| Hui | 2.556 | 1,36 % |
| Tu | 297 | 0,16 % |
| Tibeter | 295 | 0,16 % |
| Mogole | 186 | 0,1 % |
| Mandschu | 172 | 0,09 % |
| Dongxiang | 98 | 0,05 % |
| Tujia | 76 | 0,04 % |
| Miao | 73 | 0,04 % |
| Uigure | 59 | 0,03 % |
| Salar | 31 | 0,02 % |
| Koreaner | 21 | 0,01 % |
| Sustigi | 98 | 0,05 % |
Gschicht
Im Joor 111 v. d. Z. het dr Kaiser Wudi vo der westlige Han-Dünastii Dunhuang gründet. Wil d Stadt an dr alte Siidestrooss glääge isch und dorum dr wichdigsti chinesischi Chnotepunkt uf däm Handelswääg gsi isch, het si im Usdusch vo Kultur und vo Waare mit em Weste e wichdigi Rolle gspiilt. So het sich dr Buddhismus vo Dunhuang z China usbräitet. Im Joor 366 het mä afo d Mogao-Grotte baue und bis ins 14. Joorhundert an ene gschafft.
Seenswürdigkäite
- 25 km südöstlig vo Dunhuang lige die buddhistische Mogao-Grotte;
- öbbe 5 km südlig befindet sich e Gebiet mit Sanddüüne won e Echo häi wo bis zu 300 m hooch si (Mingsha Shan);
- und vor ene dr Yueya Quan ("Mondsichle-See", wörtlig d "Mondsichle-Kwelle"), e Wasserstell, wo usgseet wie wenn si vom Sand bedroot sig.
Litratuur
- Dunhuang Institute of Cultural Relics (Hrsg.): Die Höhlentempel von Dunhuang. Ein Jahrtausend Chinesischer Kunst. Stuttgart: Klett Cotta 1982.
