El Floppy Disk (ciamà anca discheto o in ingleze floppy), el cui tèrmene el vol dir "disco flesibiłe", el ze un suporto de memoria dizitałe de tipo manjètego inventà da l'IBM. Sendo stà par piasè de dieze ani el dispozidivo de memoria pì utiłizà, l'imajine de'l discheto ła ze stà inpiegà inte l'intarfasa gràfega de programi e siti web par poder dar el comando de salvatajo dei dati e sta funsión l'è restà anca cuando ch'el só utiłizo co suporto fìzego el ze deventà obsołèto.
Storia
Nasésto inte'l 1967, el gà subìo zviłupi difarenti fin ai ani otanta, portando st'ùltemo a deventàr senpre piasè picenin ma anca pì grando de capiensa, venjendo difuzaente uzà cofà memoria de masa 'conomega. A'l prensìpio dei ani novanta, el zlargar de łe dimension dei software el ga costrenzesto a destribuir tanti pì programi so pì de un discheto, inserindo na parte de software in onji disco.
Co ze rivà el dòparo de Internet, i discheti i ga tacà a deventàr obsołèti anca par trasferìr i dati e i ze stà dezmentegài e cavài via da'l marcà (pì o manco inte ła prima metà dei ani 2000). Anca i produtori de computer i ga dovesto adatarse, cavando via ła só funsión dai só dispozidivi.
Come funsionàveło?
I dati inte'l discheto i venjea memorizà so un sotiłe disco flesibiłe che'l jera drento de l'invòjo, in formato binàrio e in manièra persistente, grasie a un proseso de manjetizasion. I dati i jera scrivesti so na serie de setori (blochi angołari de'l disco) e so trase (serci consentreghi a razo costante). Par far un ezenpio, i discheti HD da 3 połìsi e mezo i doparea 512 byte par setor, 18 setori par trasa, 80 trase par łado e 2 ładi.
