Vazelina është një përzierje gjysmë e ngurtë e hidrokarbureve (me numra karboni kryesisht më të larta se 25), fillimisht i promovuar si një lëndë aktuale pomadë për vetitë e tij kuruese. Vazelina ka qenë gjithashtu një markë e njohur amerikane e vazelinës që nga viti 1870.
Vështrim
Vazelina është një përzierje e hidrokarbureve, me një pikë shkrirjeje që varet nga përmasat e sakta. Pika e shkrirjes është zakonisht midis 40 and 70 °C (104 and 158 °F). Është i ndezshëm vetëm kur nxehet në lëng; atëherë tymi do të ndizet, jo vetë lëngu, kështu që nevojitet një material fitil për të ndezur vazelinë. Është i pangjyrë (ose me ngjyrë të verdhë të zbehtë kur nuk është shumë i distiluar), i tejdukshëm dhe pa shije dhe erë kur është i pastër. Nuk oksidohet gjatë ekspozimit ndaj ajrit dhe nuk ndikohet lehtësisht nga reagentët kimikë. Është i pazgjidhshëm në ujë. Është i tretshëm në diklorometan, kloroform, benzen, dietil eter, disulfid karboni dhe terpentinë. Vazelina është pak e tretshme në alkool. Ai vepron si një plastifikues në polipropilen (PP), por është i pajtueshëm me shumicën e plastikës së tjera </link>. Ai është një gjysmë i ngurtë, në atë që mban formën e tij pafundësisht si një trup i ngurtë, por mund të detyrohet të marrë formën e enës së tij pa u shkëputur, si një lëng, megjithëse nuk rrjedh vetë.
Më pas vazelina u bë një ilaç për gjoksin dhe konsumatorët filluan ta përdorin atë për qëllime kozmetike dhe për shumë sëmundje, duke përfshirë kërpudhat e thonjve të këmbëve, skuqjen e organeve gjenitale (jo IST), gjakderdhjet nga hundët, skuqjen e pelenave dhe ftohjet e zakonshme. Vlera e tij medicinale folklorike si një " shërim për të gjitha " është kufizuar që atëherë nga një kuptim më i mirë shkencor i përdorimeve të përshtatshme dhe të papërshtatshme. Ai njihet nga Administrata Amerikane e Ushqimit dhe Barnave (FDA) si një mbrojtës i lëkurës i miratuar pa recetë (OTC) dhe vazhdon të përdoret gjerësisht në kujdesin kozmetik të lëkurës, ku shpesh i referohet lirshëm si vaj mineral. Në varësi të aplikimit specifik të vazelinës, ajo mund të jetë USP, BP ose Ph. Eur gradë. Kjo ka të bëjë me përpunimin dhe trajtimin e vazelinës, kështu që është i përshtatshëm për aplikime mjekësore dhe të kujdesit personal.
Marco Polo në vitin 1273 përshkroi eksportimin e naftës nga Bakuja nga qindra deve dhe anije për djegie dhe si një vaj për trajtimin e zgjebesë.
Amerikanët vendas zbuluan përdorimin e vazelinës për mbrojtjen dhe shërimin e lëkurës. Gropa të sofistikuara të naftës ishin ndërtuar që në vitet 1415-1450 në Pensilvaninë Perëndimore. Në 1859, punëtorët që operonin platformat e para të naftës në Shtetet e Bashkuara vunë re një material të ngjashëm me parafinën që formohej në platforma gjatë hetimit të keqfunksionimeve. Duke besuar se substanca e përshpejtoi shërimin, punëtorët përdorën pelte në prerje dhe djegie.
Robert Chesebrough, një kimist i ri, puna e mëparshme e të cilit për distilimin e karburantit nga vaji i balenave kashaloti ishte bërë i vjetëruar nga nafta, shkoi në Titusville, Pensilvani, për të parë se çfarë materialesh të reja kishin potencial tregtar. Chesebrough e çoi dyllin e parafinuar të shufrës me ngjyrë të gjelbër në ari, siç e quanin shpuesit, përsëri në laboratorin e tij për ta rafinuar dhe eksploruar përdorimet e mundshme. Ai zbuloi se duke distiluar produktet e naftës më të lehta dhe më të holla nga dylli i shufrës, ai mund të krijonte një xhel me ngjyrë të hapur. Chesebrough patentoi procesin e bërjes së vazelinës me U.S. Patent 127,568 në 1872. Procesi përfshin distilimin me vakum të materialit të papërpunuar i ndjekur nga filtrimi i mbetjes së mbetur përmes karbonit kockor. Chesebrough udhëtoi rreth Nju Jorkut duke demonstruar produktin për të inkurajuar shitjet duke djegur lëkurën e tij me acid ose një flakë të hapur, më pas duke përhapur pomadën në plagët e tij dhe duke treguar plagët e tij të së kaluarës të shëruara, pretendoi ai, nga produkti i tij mrekulli. Ai hapi fabrikën e tij të parë në 1870 në Brooklyn duke përdorur emrin vazelinë.
