Sa ghitarra est un’aina musigale cordofòniga, sonada cun sas pupatzas, cun sas ungras, o cun un’ispitzulete.
Su sonu est zeneradu dae sa bivradura de sas cordas, istèrridas in subra de su pranu armònigu chi, a bia sua, est imbaradu in sa càssia armòniga chi amprìfigat su sonu.
Sas cordas sunt istèrridas intre su tiracordas, fissadu in su pontigheddu, e sa tecra cabu, sende fissadas intre su pontigheddu e sas mecànigas postas in sa palita. In su mànigu, su tecradu permitit de incurtziare sa longària de sa parte de corda bivradora e de sonare sa nota o sas notas desizadas incarchende sa corda etotu azigu in palas de sa tecra respetiva.
Sa ghitarra no aiat tentu orìzine dae su laudu, a su contràriu de su chi unos cantos suponent erradamente, si nono dae sa ghitarra barroca.
