Święta Zyta była włoską służącą żyjącą w XIII wieku w Toskanii. Urodzona w wiosce Monsagrati, w wieku 12 lat zaczęła pracować dla zamożnej rodziny kupców jedwabiu w Lukce. Przez niemal pięć dziesięcioleci pozostawała oddana temu jednemu gospodarstwu, zyskując sławę dzięki swojej niezwykłej pobożności, pracowitości i miłosierdziu. Znana ze swojej pokornej służby i oddania ubogim, została ostatecznie kanonizowana przez Kościół katolicki w 1696 roku.
Życie i służba


Podczas długiego okresu służby w rodzinie Fatinelli, Zyta zarządzała gospodarstwem domowym z wielką wiernością. Swoje zarobki dzieliła między rodziców a potrzebujących, a pani domu powierzyła jej rozdzielanie jałmużny. Zyta często oferowała swój mały pokój bezdomnym kobietom, zapewniając im pożywienie i schronienie. Jej cicha pobożność często przyciągała uwagę pozostałych służących, choć ona sama pozostawała niezłomna w swoich obowiązkach i życiu modlitewnym.
Kult i patronat

Zyta jest uznawana za patronkę służby domowej, gospodyni domowych oraz kelnerek. W Lukce jej wspomnienie 27 kwietnia tradycyjnie obchodzone jest chlebem i kwiatami. Jej niezniszczalne ciało jest przechowywane i wystawiane w Bazylice San Frediano. Historycznie wzywano ją również o pomoc w odnajdywaniu zgubionych kluczy, a jej dziedzictwo inspirowało różne cechy oraz domy dobroczynne dla potrzebujących kobiet.
