Zwyczajny serial

Głównymi bohaterami są dwaj przyjaciele – Mordechaj i Rigby – którzy podejmują się pracy w parku, którego właścicielem jest pan Maellard. Szefem parku jest Benson, antropomorficzna maszyna do cukierków. W parku pracują również: Hop, Atleta, Duch Piątka oraz Papcio Maellard, który jest synem właściciela parku.

Fabuła serialu skupia się na przygodach głównych bohaterów, którzy unikając pracy przeżywają surrealistyczne przygody.

• Mordechaj (ang. Mordecai) – wysoka na sześć stóp niebieska sójka płci męskiej. Ma 23 lata. Główny bohater serialu, który jest najlepszym przyjacielem Rigby’ego. Mordechaj na co dzień nie nosi ubrań, lubi gry wideo i pije niezdrowe ilości kawy i napojów gazowanych. Jest leniwy, ale trochę mniej niż Rigby. Podkochiwał się w Małgosi.
• Rigby – hiperaktywny szop, który jest najlepszym przyjacielem Mordechaja. Również ma 23 lata. Jest głównym bohaterem obok Mordechaja. Rigby jako jedyny w parku nie ma dyplomu ukończenia liceum. Jest leniwy, niecierpliwy, arogancki i dziecinny. Często jego nieodpowiedzialne decyzje sprowadzają kłopoty na pracowników parku. Jest najsłabszy i najniższy ze wszystkich pracowników parku.
• Papcio Maellard (ang. Pops Maellard) – przypominający człowieka lizak. Ojciec Papcia jest właścicielem parku oraz domu, w którym mieszkają Mordechaj i Rigby. Pochodzi z Lizakowa (ang. Lolliland). Papcio jest kompletnie łysy, ale za to ma wąsy. Jego rodzina jest bardzo bogata, dlatego Papcio przez całe dzieciństwo był chroniony przed światem zewnętrznym, nigdy nigdzie nie wychodził i nie bawił się z rówieśnikami.
• Benson – antropomorficzna maszyna do cukierków. Jest szefem parku i przyjaźni się ze swoimi pracownikami. Nie znosi, gdy Mordechaj i Rigby się lenią i krzyczy na nich. Pracowity i odpowiedzialny pracownik. Zmienia kolor na czerwony, gdy się wścieka.
• Hop (ang. Skips) – postać przypominająca yeti. Bardzo mądry i silny. Wiele razy pomagał Mordechajowi i Rigby’emu. Hop zawsze skacze na hołd swojej dawnej miłości, z którą skakał radośnie i za jej sprawą zmienił imię na Hop. Wcześniej nazywał się Krok.
• Mitch „Atleta” Sorenstein (ang. Mitch „Muscle Man” Sorenstein) – otyły, niski człowiek o zielonej skórze. Jego zachowanie wydaje się dość dziwne i niedojrzałe. Jest znany z opowiadania żartów moja mama, które nie podobają się innym pracownikom parku. Ma dziewczynę Starlę.
• Duch Piątka (ang. Hi Five Ghost) – duch z ręką na głowie. Najlepszy przyjaciel Atlety, jako jedyny śmieje się z jego żartów. Ma brata Dziesiątkę.
• Małgosia (ang. Margaret) – czerwony rudzik płci żeńskiej. Pracuje w kawiarni. Mordechaj się w niej podkochuje.
• Ilena (ang. Eileen) – koleżanka z pracy Małgosi. Podkochuje się w Rigbym.
• Thomas – nowy pracownik parku. Thomas wygląda jak człowiek z głową kozła. Nosi koszulkę w kolorze czarnym, beżowe spodnie i czerwone buty. Pojawił się po raz pierwszy w odcinku „Zjazd 9B”, gdzie otrzymał pracę w parku, żeby otrzymać dodatkowe punkty kredytowe na studia. W jednym odcinku dowiadujemy się, że naprawdę ma na imię Nicolai i pochodzi z Druzni (Rosji).
• CJ – chmurka. Po raz pierwszy pojawia się w odcinku Tak, koleś, tak, w którym zaprzyjaźniła się z Mordechajem i była zazdrosna o Małgosię. Powróciła w serii piątej i szóstej.

• Starla – dziewczyna Atlety. Jest tęga, nosi białą koszulę, ciemną spódnicę i ma brązowe włosy.
• Don – młodszy brat Rigby’ego, również szop, ale wysoki i dobrze zbudowany. Jest księgowym.

Pomysł

Quintel w czasie studiów w California Institute of the Arts stworzył krótkometrażowy film animowany zatytułowany The Naive Man from Lolliland. W 2007 zaprezentował swój kolejny film krótkometrażowy 2 in the AM PM na 30. festiwalu animacji Spike & Mike's Sick and Twisted Festival of Animation. Postacie z tych animacji wykorzystano później przy produkcji serialu.

Inspiracja

Jako źródło inspiracji Quintel wskazuje m.in. Simpsonów, których oglądał w młodości, oraz inne kreskówki jak Rocko i jego świat oraz Harcerz Lazlo. W wywiadach jako źródło inspiracji dla jego twórczości wskazuje m.in. Biuro, Małą Brytanię, Chłopaków z baraku, Ligę dżentelmenów czy Techników-magików. Stwierdził również, że serial The Mighty Boosh wpłynął na humor Zwyczajnego serialu.

Realizacja

Quintel i jego 40-osobowy zespół tworzyli każdy odcinek w biurze Cartoon Network Studios, z siedzibą w Burbank w Kalifornii. Praca nad każdym odcinkiem zajmowała około dziewięć miesięcy. Scenariusz został zilustrowany na ręcznie rysowanych scenorysach. Materiały do ​​serialu (tła, projekty postaci, rekwizyty itp.) zostały następnie zmontowane i przesłane do Saerom Animation w Korei Południowej, gdzie zrealizowano faktyczną produkcję animacji odcinka.

Serial otrzymał kategorię wiekową TV-PG (zalecany nadzór rodzicielski). Skłoniło to ekipę do użycia humoru skierowanego do starszej widowni, m.in. stosując odniesienia do spożywania alkoholu. Fabuła jest inspirowana osobistymi doświadczeniami Quintela.

Obsada

Muzyka

Głównym kompozytorem serialu jest Mark Mothersbaugh. W serialu pojawiły się oryginalne piosenki, skomponowane przez Mothersbaugha. Teksty do utworów pisze zespół storyboardzistów, np. autor scenariusza Sean Szeles jest autorem tekstu do piosenki Party Tonight, która pojawia się w odcinku Mordechaj and the Rigbys, oraz Summertime Loving, Loving in the Summer (Time), która pojawia się w odcinku To moja piosenka. W jednym z odcinków pojawiają się Tyler, The Creator, Childish Gambino oraz MC Lyte.

W niektórych odcinkach pojawiają się piosenki oryginalne, głównie z lat 80. i 90. Początkowo zespół kreatywny wykorzystywał je do montażu scen, co spodobało się producentom wykonawczym Cartoon Network. Quintel nalegał, aby utwory zawsze były związane z fabułą, zarówno po to, by przyciągnąć dorosłych widzów, jak i by wprowadzić ich w świat serialu. Wśród wykorzystanych utworów znajdują się m.in.: Working For The Weekend, You're the Best, Mississippi Queen, I Get Around, Hey Man, Nice Shot, Hangin' Tough czy Ballroom Blitz.

R.L. Shaffer, redaktor serwisu IGN, określił serial jako zwariowany, dziwaczny i przezabawny. Docenił scenariusz, przede wszystkim dialogi oraz pomysłowe historie i dziwaczne postacie. Kevin McFarland z The A.V. Club pochwalił styl animacji, postacie i wykorzystanie motywów przewodnich dla skondensowanych tematów.

Neil Lumbrad z portalu DVD Talk porównał serial do takich kreskówek, jak Laboratorium Dextera, Atomówki czy Johnny Bravo, oraz docenił niekonwencjonalny humor zawarty w animacji. Stwierdził również, że styl komediowy wydaje się być połączeniem produkcji Adult Swim i tradycyjnych seriali Cartoon Network, przez co trafi do widza w każdym wieku.

Według czasopisma „Entertainment Weekly” serial zajął 7. miejsce w notowaniu 10 najlepszych seriali animowanych Cartoon Network. Serial znalazł się również na liście 30 najlepszych seriali animowanych od czasów Simpsonów wg czasopisma „Vanity Fair”.

Nagrody i nominacje

Serial otrzymał w 2012 roku nagrodę Primetime Emmy Award w kategorii najlepszy krótkometrażowy program animowany za odcinek Jajcarz. Był również pięciokrotnie nominowany do tej nagrody.