Zozym Wierchowski był prawosławnym mnichem i pisarzem duchowym, urodzonym w 1768 roku w guberni smoleńskiej. Pierwotnie oficer wojskowy szlacheckiego pochodzenia, zrzekł się majątku, aby pod przewodnictwem starca Adriana wstąpić do życia zakonnego. Jest przede wszystkim znany z założenia klasztoru św. Mikołaja w Turinie oraz pustyni Trójcy-Odigitrii. Po napotkaniu trudności administracyjnych na Syberii przeniósł się w okolice Moskwy, gdzie założył wspólnotę żeńską i żył jako pustelnik aż do śmierci w 1833 roku.
Życie zakonne


Po służbie w pułku Preobrażenskim, Zozym wstąpił do klasztoru Koniecki. Zgodnie z instrukcjami swojego mentora, on i jego towarzysz Wasyl podróżowali przez różne regiony, w tym Krym i Kaukaz, zanim osiedlili się na Syberii. W okręgu Kuznieckim żyli jako pustelnicy w leśnej ziemiance. Później Zozym założył klasztor żeński w regionie Turin, jednak wewnętrzne konflikty doprowadziły do jego usunięcia z funkcji przełożonego i późniejszej przeprowadzki do Moskwy.
Kult

Święty został kanonizowany przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 2004 roku. Czczony jest jako święty mnich, a jego wspomnienie obchodzi się 24 października. Choć podczas przenoszenia relikwii w latach 80. XIX wieku podawano, że pozostały one nienaruszone, nie udało się ich odnaleźć podczas inspekcji w 1999 roku. Pozostaje on ważną postacią w diecezji moskiewskiej, a ku jego czci odprawiane są specjalne usługi liturgiczne i śpiewane są hymny.
