Zoltan z Egeru był wędrownym kaznodzieją i potomkiem dynastii Árpádów, pierwszych władców Węgier. Urodzony w 981 roku w Eger, był synem Laszlo i Dorrotyi. Po ustanowieniu biskupstwa w jego rodzinnym mieście przez króla Stefana I w 1009 roku, wstąpił do duchowieństwa i udał się na wschód. Jest uznawany za głównego misjonarza, który szerzył nauki chrześcijańskie wśród poganskich ludów, w szczególności na terenach Chazarów.
Życie i misja
Jako oddany misjonarz, Zoltan podróżował przez pogańskie ziemie, aby szerzyć wiarę chrześcijańską. Relacje historyczne opisują go jako postawnego mężczyznę z krótką brodą, który zawsze nosił laskę. Choć znano go z zamiłowania do węgierskiego czerwonego wina, zachowywał bardzo surową postawę w sprawach religijnych. Jego towarzysze sławili go również jako utalentowanego barda i wybitnego mówcę.
Śmierć i kult
Zoltan zginął jako męczennik, głosząc swoje przesłanie pogańskim plemionom. Mimo że papież Wiktor II ogłosił go świętym, jego życie i działalność zostały z nieznanych przyczyn pominięte przez późniejszych kronikarzy. Pozostaje czczony w tradycji katolickiej jako gorliwy głosiciel wiary na przełomie tysiącleci.