Zoe z Atalii była wczesnochrześcijańską męczennicą żyjącą w II wieku. Wraz ze swoim mężem Hesperosem oraz dwoma synami, Kyriakos i Theodoulos, została stracona za swoje przekonania religijne. Rodzina, pochodząca pierwotnie z Frygii, służyła pogańskiemu panu imieniem Caralus. Ponieważ odmówili spożywania mięsa i wina poświęconych rzymskim bóstwom, zostali skazani na śmierć przez spalenie. To męczeństwo tradycyjnie datuje się na rok 127 lub 137, za panowania cesarza Hadriana.
Życie i męczeństwo
Według hagiografii wiara rodziny objawiła się ich właścicielowi poprzez żarliwość dzieci. Caralus nakazał, aby całą czwórkę członków rodziny spalić żywcem. Odnotowano, że zmarli w pokoju, a płomienie rzekomo nie wyrządziły szkody ich ciałom. Podczas gdy niektóre tradycje umiejscawiają te wydarzenia w Atalii, Kościół ormiański sugeruje, że męczeństwo miało miejsce w Bizancjum.
Kult i dziedzictwo
Zoe jest uznawana za świętą zarówno w tradycji katolickiej, jak i prawosławnej. Jej wspomnienie obchodzi się 2 maja, choć w Grecji jest ona czczona również w piątek po Niedzieli Wielkanocnej. Historycznie cesarz Justynian I uczcił jej pamięć, poświęcając w Konstantynopolu kościół jej imienia.