Znak zodiaku to, w astrologii zachodniej, jeden z dwunastu 30-stopniowych odcinków zodiaku, które przecina pozorna roczna droga Słońca widziana z Ziemi. Znaki zaczynają się od punktu równonocy wiosennej, Pierwszego Punktu Barana, i noszą nazwy konstelacji, przez które Słońce niegdyś przechodziło. Zachodni zodiak wywodzi się z astrologii babilońskiej, a później ukształtowała go kultura hellenistyczna. Astrologia jest zaliczana do pseudonauk, ponieważ badania naukowe nie wykazały w niej żadnej wiarygodnej mocy przewidywania ani wyjaśniania.
Pochodzenie i historia









Podział ekliptyki na dwanaście równych odcinków jest konstrukcją babilońską, wywiedzioną z idealizowanego kalendarza połączonego z kalendarzem księżycowym. Do IV wieku p.n.e. astronomia babilońska wywarła wpływ na kulturę grecką, a astronomia egipska poszła w jej ślady pod koniec II wieku p.n.e. Praktyka grecka dodała nacisk na indywidualny horoskop urodzeniowy, Ascendent i dwanaście domów. Tetrabiblos Ptolemeusza, napisany w II wieku, utrwalił dojrzałą tradycję hellenistyczną, która przez wiele stuleci pozostawała punktem odniesienia.
Polarność, modalność i żywioły








Znaki ułożono w pary przeciwstawne i klasyfikuje się je według polarności, jako dodatnie lub ujemne, oraz według modalności, jako kardynalne, stałe lub zmienne. Każdy znak przynależy także do jednego z czterech żywiołów: ognia, ziemi, powietrza lub wody, które wskazał filozof Empedokles. Łącznie żywioł i modalność nadają każdemu znakowi charakterystyczne cechy, na przykład Koziorożec jest kardynalnym znakiem ziemi.
