Zhu Rongji (1928–2026) był chińskim politykiem, który w latach 1998–2003 pełnił funkcję premiera Chin za sekretarza generalnego Komunistycznej Partii Chin Jiang Zemina. W latach 1992–2002 był członkiem Stałego Komitetu Biura Politycznego Komunistycznej Partii Chin. Zhu uważano za pragmatycznego reformatora gospodarczego i technokratę, a także nadzorował reakcję Chin na azjatycki kryzys finansowy oraz przystąpienie kraju do Światowej Organizacji Handlu w 2001 roku. Zmarł w Pekinie w 2026 roku w wieku 97 lat.
Młodość i czystki





Urodzony w Changsha w prowincji Hunan, Zhu wstąpił do Komunistycznej Partii Chin w 1949 roku i ukończył inżynierię elektryczną na Uniwersytecie Tsinghua. W 1957 roku, podczas kampanii Stu Kwiatów, skrytykował oficjalne planowanie gospodarcze, po czym został uznany za prawicowca, wydalony z partii i zdegradowany. Zrehabilitowano go za rządów Deng Xiaopinga w 1978 roku, a następnie awansował w Państwowej Komisji Gospodarczej, później zaś został burmistrzem i sekretarzem partii w Szanghaju, gdzie zyskał opinię pragmatycznego reformatora.
Premierostwo i reformy





Zhu pełnił funkcję wicepremiera w latach 1991–1998 oraz gubernatora Banku Ludowego Chin w latach 1993–1995. Odegrał wiodącą rolę w reformie podziału podatków z 1994 roku oraz w działaniach mających na celu ustabilizowanie przegrzanej gospodarki. Jako premier kierował restrukturyzacją przedsiębiorstw państwowych oraz wejściem Chin do Światowej Organizacji Handlu. Jego polityce zarzucano masowe zwolnienia pracowników oraz rozwój lokalnych finansów opartych na sprzedaży gruntów.
