Zenon z Werony był chrześcijańskim biskupem i pisarzem żyjącym w IV wieku, pochodzącym z Mauretanii. Po prowadzeniu życia monastycznego, około 362 roku został wybrany na następcę tronu biskupiego w Weronie. Podczas swojego dziesięcioletniego episkopatu koncentrował się na reformowaniu praktyk liturgicznych, szkoleniu duchowieństwa oraz nawracaniu wyznawców aryanizmu z powrotem na wiarę katolicką. Jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej, a jego dziedzictwo przetrwało dzięki różnym pismom oraz wspaniałej bazylice wzniesionej na jego cześć.
Życie i działalność


Urodzony w Mauretanii, Zenon posiadał wykształcenie klasyczne. Zanim został biskupem w Weronie, służył jako mnich. Do jego dokonań należało założenie klasztoru dla kobiet oraz wprowadzenie nowych zasad dotyczących chrztu dorosłych i obrzędów pogrzebowych. Był również autorem licznych kazań, z których wiele skupia się na interpretacji Starego Testamentu. Niektóre przekazy historyczne sugerują, że mógł być męczennikiem, choć inne opisują go jako wyznawcę wiary.
Kult i dziedzictwo


Miasto Werona czci go jako patrona, obok rybaków i dzieci. Jego relikwie zostały przeniesione do nowej marmurowej krypty w 807 roku, co zostało uroczyście uczczone wielką publiczną ceremonią. Bazylika San Zeno, w której spoczywają jego szczątki, była przebudowywana i rozbudowywana na przestrzeni kilku stuleci. W sztuce często przedstawiany jest z wędką lub rybą – symbolami, które mogą reprezentować jego osobiste hobby lub sukcesy w chrystianizowaniu nowych wiernych.
