Zenon był wschodniorzymskim cesarzem, który panował w latach 474–491, z krótką przerwą w 475 roku. Pierwotnie nazywany Tarasym i pochodzący z Izaurii, zyskał na znaczeniu jako sojusznik cesarza Leona I, który wykorzystywał jego izaurijskie powiązania, aby przeciwdziałać wpływom germańskich przywódców. Po ożenku z córką cesarza, Ariadną, Zenon ostatecznie wstąpił na tron. Jego panowanie charakteryzowało się staraniami o ustabilizowanie Cesarstwa Wschodniego pośród znaczących buntów wewnętrznych oraz intensywnych sporów religijnych dotyczących natury Chrystusa.
Rządy cesarskie


Zenon mierzył się z licznymi wyzwaniami dla swojej władzy, w tym z powstaniami prowadzonymi przez jego szwagra Marcjana oraz wodza Illusa. Zdołał odzyskać tron w 476 roku po tym, jak został na krótko usunięty przez Bazyliusza. Na arenie międzynarodowej zachował kontrolę nad Zachodem po upadku Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego, uznając rządy Odoakra w Italii, pozostając jednocześnie teoretycznym najwyższym przywódcą. Skutecznie prowadził również dyplomację w konfliktach z przywódcami Ostrogotów.
Starania religijne

Aby zażegnać głębokie podziały teologiczne między chalcedończykami a miafizytami, Zenon wydał w 482 roku Henotikon. Dokument ten miał na celu znalezienie wspólnego mianownika w kwestii natury Chrystusa, lecz nie udało mu się osiągnąć trwałej jedności. Zamiast tego próba ta doprowadziła do schizmy akacjanizmu, po tym jak papież Feliks III ekskomunikował patriarchę Konstantynopola, Akacjusza, za jego udział w wydaniu dekretu.
Kult

Uznawany za świętego w niektórych tradycjach, Zenon jest upamiętniany w Kościele katolickim i prawosławnym. Jego dziedzictwo wiąże się z rolą, jaką odegrał w zachowaniu stabilności Cesarstwa Wschodniorzymskiego w przełomowej erze przemian i niepokojów religijnych.
