Zeno Saltini był włoskim księdzem katolickim i działaczem pokojowym, urodzonym w 1900 roku. Po przeżyciu przemieniającego spotkania podczas służby wojskowej w czasie I wojny światowej, poświęcił życie służbie wykluczonym. Założył ruch Nomadelfia, który dążył do ustanowienia wspólnoty opartej na braterstwie, oraz stworzył schronienie dla sierot wojennych na terenie byłego obozu koncentracyjnego Fossoli di Carpi. Mimo znaczących napięć z władzami kościelnymi za życia, jego praca wspólnotowa zyskała ostatecznie poparcie papiestwa.
Życie i posługa
Wczesne doświadczenia Saltiniego związane z pracą na rodzinnej ziemi ukształtowały jego oddanie ubogim. Po święceniach kapłańskich w 1931 roku skupił się na niesieniu pomocy potrzebującym, w tym na założeniu ruchu Małych Apostołów (Little Apostles) w celu opieki nad porzuconymi dziećmi. Jako oddany antyfaszysta sprzeciwiał się ustawom rasowym i pracował nad ochroną innych podczas wojny. Później przekształcił teren byłego obozu koncentracyjnego w nową wspólnotę rządzącą się zasadami braterstwa.
Nomadelfia i dziedzictwo
Ruch Nomadelfia, oznaczający „prawo braterstwa”, rozwijał się pomimo różnych wyzwań i tarć z kierownictwem Kościoła. Choć Saltini został na krótko usunięty z kapłaństwa w 1953 roku, został przywrócony do stanu duchownego w 1962 roku. Jego wizja życia wspólnotowego zyskała ostatecznie poparcie papieskie Jana Pawła II. Obecnie jest uznawany za sługę Bożego, a proces jego beatyfikacji został oficjalnie otwarty w 2009 roku.