Wyspy Owcze to archipelag na Oceanie Atlantyckim, stanowiący terytorium autonomiczne Królestwa Danii. Położone między Islandią, Norwegią a Hebrydami Zewnętrznymi i Szetlandami, mają około 55 000 mieszkańców i surowy krajobraz fiordów oraz klifów. Językiem urzędowym jest farerski, a stolicą Tórshavn. Prąd Zatokowy utrzymuje łagodny klimat, mimo bliskości Koła Podbiegunowego Arktycznego.
Historia dawna












Źródła pisane i znaleziska archeologiczne wskazują na osadnictwo nordyckie na początku IX wieku, a pierwszym stałym osadnikiem miał być Grímur Kamban. Badania z 2021 roku wykazały wcześniejsze ślady działalności człowieka, w tym udomowiony jęczmień i owce, co sugeruje, że przed Normanami na wyspy mogli dotrzeć ludzie ze Szkocji lub Irlandii. Na początku XI wieku, po wprowadzeniu chrześcijaństwa, wyspy znalazły się pod panowaniem norweskim, a później przeszły pod władzę duńską, formalnie oddane Danii w 1814 roku.
Droga do samorządności












Po okresie brytyjskiej okupacji w czasie II wojny światowej referendum z 1946 roku przyniosło wąską większość za niepodległością, jednak wynik unieważnił duński król. Negocjacje doprowadziły do autonomii w 1948 roku. Dziś wyspy same zarządzają większością swoich spraw, podczas gdy obronność, policja, wymiar sprawiedliwości i waluta pozostają pod kontrolą Danii. Połowa wywozu przypada na przemysł rybny, a wyspy nie należą do Unii Europejskiej.
