Wulfsige III był benedyktyńskim mnichem z X wieku i biskupem Sherborne. Urodzony w Londynie około 1000 roku, był znaczącą postacią w angielskim ruchu reformy monastycznej prowadzonej przez świętego Dunstana. Pełnił funkcję opata Westminster przed mianowaniem go przez króla Edgara Spokojnego na biskupa. Podczas sprawowania urzędu przekształcił wspólnotę katedralną w Sherborne w opactwo benedyktyńskie, kładąc naciel na dyscyplinę monastyczną w siedzibie biskupiej.
Życie i kariera
Po służbie jako mnich w opactwie Glastonbury, Wulfsige został opatem Westminster. Po zakończeniu sprawowania tam funkcji, został awansowany na stanowisko biskupa Sherborne. Przez co najmniej do 997 roku sprawował jednocześnie urząd opata i biskupa. Jego wysiłki koncentrowały się na przywróceniu dyscypliny monastycznej, co obejmowało zastąpienie świeckich duchownych mnichami, aby zapewnić katedrze przestrzeganie tradycji benedyktyńskich.
Kult
Uznany za świętego, Wulfsige jest wspominany w tradycji katolickiej 8 stycznia. Relacje historyczne opisują jego śmierć jako naznaczoną wizją otwierających się niebios, o których rzekomo śpiewał przed odejściem. Jego życie i świętość zostały udokumentowane w hagiografiach, w tym w dziełach Goscelina oraz w odniesieniach w różnych martyrologiach.