Wulmar był francuskim kapłanem i benedyktyńskim opatem żyjącym w VII wieku, urodzonym w hrabstwie Boulogne. Po przymusowym rozstaniu się z żoną, Osterhildą, z powodu wcześniejszego zobowiązania zaręczynowego, poświęcił życie służbie religijnej. Początkowo służył jako brat świecki w opactwie Hautmont, wykonując prace fizyczne, takie jak wypas bydła. Po święceniach kapłańskich żył jako pustelnik w lesie w pobliżu góry Cassel, by ostatecznie założyć wspólnoty zakonne w pobliżu Samer.
Życie religijne
Po okresie samotności Wulmar założył klasztor męski w Samer oraz klasztor żeński w Wierre-aux-Bois, nad którym opiekowała się jego siostrzenica, Eremberta. Podczas jego podróży król Westsaksów, Caedwalla, miał udzielić wsparcia finansowego jego fundacji. Aby uniknąć niechcianych zaszczytów, mówi się, że Wulmar szukał schronienia w wydrążonym dębie przez trzy dni.
Kult
Uznany za świętego, Wulmar jest wspominany 20 lipca. Jego szczątki zostały przeniesione z Samer do Boulogne, a ostatecznie do opactwa św. Piotra w Gandawie. Choć jego relikwie zostały później rozproszone podczas rewolucji francuskiej, pozostaje on ważną postacią w historii religijnej regionu Pikardii.