Witonus, znany również jako Vanne lub Vaune, był mnichem, który sprawował urząd biskupa Verdun na początku VI wieku. Po śmierci biskupa Firminusa podczas oblężenia Verdun przez króla Chlodwiga I, kapłan Euzypius został wybrany do negocjacji z królem Franków. Choć Euzypius odmówił przyjęcia biskupstwa, zarekomendował na to stanowisko swojego siostrzeńca, Witona. Król zaakceptował to mianowanie, co doprowadziło do objęcia przez Witona przewodnictwa w diecezji aż do jego śmierci około 525 roku.
Życie i działalność
Jako biskup, Witonus pracował nad nawróceniem lokalnej pogańskiej ludności na chrześcijaństwo. Zasłynął z dokonywania cudów i założył kolegium dla kapłanów, aby pogłębiać wykształcenie religijne. Tradycyjne przekazy opisują, jak pokonał smoka w rzece Mozie, co stanowi symboliczne przedstawienie jego walki z pogaństwem. Ostatecznie został pochowany w kościele świętych Piotra i Pawła.
Kult i dziedzictwo
Witonus został uhonorowany jako święty krótko po śmierci, a formalna kanonizacja nastąpiła około 850 roku przez Hatona. Do 701 roku w Verdun istniał kościół poświęcony jemu, a w 952 roku na tym miejscu założono opactwo benedyktyńskie. Choć jego relikwie przeniesiono do katedry w 1147 roku, od tego czasu zostały utracone. Jego wspomnienie obchodzi się 9 listopada.