Witalian z Capui był VII-wiecznym biskupem i kapłanem, któremu tradycyjnie przypisuje się założenie sanktuarium Montevergine. Według przekazów historycznych sprawował urząd biskupa w Capui lub Caudium. Jego życie charakteryzuje okres wygnania, który nastąpił po tym, jak przeciwnicy użyli podstępu związanego z jego szatami, aby fałszywie oskarżyć go o niewłaściwe postępowanie. Po przeżyciu zamachu na jego życie na morzu, ostatecznie wybrał życie pustelnika w odosobnieniu.
Życie i wygnanie

Po tym, jak został zmuszony do ucieczki ze swojej diecezji w wyniku złośliwego podstępu rywali, Witalian udał się w stronę Rzymu. Prześladowcy dopadli go nad morzem w pobliżu starożytnej Sinuesy, gdzie wrzucili go do oceanu w skórzanym worku. Cudownie dotarł do Ostii bez szwanku, gdzie pozostał przez kilka miesięcy. Gdy w Capui panował głód i zaraza, mieszkańcy zabiegali o jego powrót, co przyniosło regionowi deszcz, choć on sam odmówił ponownego podjęcia obowiązków biskupich.
Pustelnia i śmierć
Szukając spokojnego życia, święty żył jako pustelnik w pobliżu starożytnej Caserty, zanim przeniósł się na szczyty góry Vergilius. Na tej górze ustanowił świątynię poświęconą Najświętszej Maryi Pannie. Miejsce to stało się później znane jako Montevergine. Zmarł tam 16 lipca 699 roku i został pochowany w miejscu, w którym ostatecznie zbudowano jego sanktuarium.
Kult
Witalian jest uznawany za świętego w tradycji katolickiej i prawosławnej. Jego wspomnienia obchodzi się 16 lipca oraz 3 września. Jest pamiętany ze względu na swoją świętość oraz rolę w ustanowieniu świętego miejsca Montevergine.
